کامران نرجه

مجموعه مقالات ؛ یادداشت ها و گزارشهای مطبوعاتی یک خبرنگار

در سوگ ایرج بسطامی
ساعت ۳:۳٩ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٠ اسفند ۱۳۸٦ 

امشب به بیداری نشسته
                      چشمان خواب آلود من
                                    این چشم خواب آلوده امشب
                                                             دارد زبیداری سخن

 کمتر از ۴۸ ساعت از بروز سهمناک ترین زمین لرزه صد سال اخیر در شهر تاریخی بم  می گذرد و من همچنان در میان ویرانه های  یکی از زیباترین شهرهای ایران آخرین وقایع تلخ این رویداد تاثر انگیز را مخابره می کنم . امروز بعد ازظهر هنگامی که به بافت قدیمی شهرقدیمی  و محله دوست داشتنی  ایرج  بسطامی - هنرمند پر آوازه موسیقی کشور - رسیدم  ؛ به چشم خود دیدم که  از خانه خشتی او جز تلی از خاک چیزی بر جا نمانده است . صدای شیون و مویه همسایگان  و آشنایان ایرج که پنجه در خاک می کشند و گرد اندوه بر سر می ریزند در گوشم می پیچد واین تصنیف حزن انگیزش  را بخاطر می آورم :


نالد زهجرش عاشقانه 
                  جور زمان سازد بهانه


...چگونه باور کنم که جورزمان بهانه ای ساخت تا عاشقانه ترین صدای زمان، زیر خرواری از آوار و خاک برای همیشه خاموش شود. در غیاب تو کدام حنجره از «مژده بهار» می خواند و هجرت زمستانیت را فراموش می کند .


           .....چگونه باور بکنم سکوت زیبای تو را 

سوگند به خدا که تو و خاطرات خوشبوی تو را تا ابد در سینه ام  حفظ می کنم  و از یاد نمی برم وقتی که می خواندی :

یک نفس با ما نشستی ؛ خانه بوی گل گرفت

                                    خانه ات آباد کین ویرانه بوی گل گرفت

از پریشان گوییم دیدی پریشان خاطرم

                            زلف خود را شانه کردی ؛ شانه بوی گل گرفت


 امروز که «رقص آشفته» خاک، تو را با همه گلهای خاطراتم زیر آوار گذاشت، ازیاد نمی برم شبی را که کریمانه  در خانه خشتی ات میهمان کردی و  از «صبح بیداری» خواندی.

از یاد نمی برم نگاه خسته و چهره تکیده ات را که نگران محرومیت کودکان کویر بود و صدایی که از حنجره مظلوم تاریخ به ابدیت فریاد می کشید.

از یاد نمی برم گمنامی هنرمندی چون تورا که در اوج فقر  به شوق حمایت از یتیمان  بم می خواندی


از یاد نمی برم که مثل نخلستانهای تفتیده بم، سخی بودی و مثل «ارگ قدیم» ساده و خاکی.

 بعد تو، صدای خشکیدگی نخلها را چه کسی  به قنات های پرآب می رساند.
 

دیدمت در حریری ز مهتاب
                         سرد و خاموش خفته بودی
یادآمد که در صبح دیدار
                          از غروبی چنین گفته بودی
در بهاری که بی تو خزان شد 
                           باورم شد که دگر نیستی تو
 

 

نوشته :کامران نرجه

این مطلب  پس از وقوع زلزله دلخراش شهرستان بم و در شب درگذشت شادروان ایرج بسطامی درتاریخ ۷/۱۰/۱۳۸۲ در صفحه ۳ روزنامه اطلاعات درج شد .