کامران نرجه

مجموعه مقالات ؛ یادداشت ها و گزارشهای مطبوعاتی یک خبرنگار

بازار شناسی اندونزی
ساعت ٤:۳٢ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٥ شهریور ۱۳۸۸ 

*  ویژگی های جغرافیایی و اقلیمی

سرزمین اندونزی به مساحت یک میلیون و 904 هزار و 569 کیلومتر مربع ، بخشی از مجمع الجزایر مالایا در جنوب شرقی آسیا است که در اطراف خود  به طول 228 کیلومتر با جمهوری تیمور ، 1782 کیلومتر با مالزی و 820 کیلومتر با گینه نو مرز مشترک دارد .طول خط ساحلی اندونزی با اقیانوس هند و آبهای اطراف خود به 54 هزار و 716 کیلومتر می رسد . نواحی مستقر در این خط ساحلی پست ترین نقاط اندونزی هستند و بلند ترین بخش این سرزمین در قله " پونکاک جایا   Puncak  Jaya     " حدود 5هزار و 30 متر ارتفاع دارد .

اندونزی شامل 3 هزار جزیره بزرگ و کوچک می شود که در طول خط استوا و به شکل یک قوس بزرگ در کنار هم قرار گرفته اند .

آب و هوای گرم و استوایی  همراه با بارانهای موسمی موجب رونق کشاورزی و سرسبزی این سرزمین شده است ، بطوری که بالغ بر 11 درصد از خاک این کشور مستعد کشاورزی و حدود 10 درصد دیگر در حال کشت و زرع است . میزان بارش در این سرزمین به حدی بالاست که بیش از دو سوم اندونزی را به جنگل های متراکم تبدیل کرده است . در برخی از نقاط این کشور متوسط میزان بارش به بیش از 6100 میلی متردر سال می رسد . در عین حال عبور رودهای پر آب نظیر "کاپواس capuas  " ، "  دیگول  Digoul  "  و " باریتو Barito   " از دشت های سرسبز جلگهای پهناوری را برای کشاورزی ایجاد کرده است .

اندونزی تاکنون به عضویت معاهدات تنوع زیستی ، تغییرات اقلیمی ، پیمان کیوتو ، بیابان زدایی ، مناطق در معرض خطر ، ضایعات صنعتی و شیمیایی ، قانون دریا ، حفاظت از لایه اوزون ، آلودگی کشتی ها  و قطع و تخریب منابع جنگلی پیوسته است .

بارانهای سیل آسا که عموما به تخریب و ویرانی مزارع و مناطق مسکونی منجر می شود و همچنین  آتشفشان های متعدد و زلزله های مهیب زیردریایی که سونامی های عظیم ساحلی را به همراه دارد از جمله مخاطرات زیست محیطی اندونزی محسوب می شوند .

اندونزی به واسطه فعالیت های پالایشگاهی و نیروگاهی خود ،  یکی از بزرگترین تولید کنندگان گازهای گلخانه ای در آسیا محسوب می شود و سالانه بالغ بر 3/2 گیگا تن گازهای گلخانه ای تولید می کند . این کشور مصمم است با سرمایه گذاری معادل 23 میلیارد یورو تا سال 2030 میلادی 60 درصد از حجم گازهای گلخانه ای خود را کاهش دهد .

* ویژگی های جمعیتی ، فرهنگی و بهداشتی

اندونزی به عنوان پر جمعیت ترین کشور مسلمان جهان بالغ بر 240 میلیون نفر جمعیت دارد که 1/28 درصد از آنها زیر 14 سال ، 66 درصد بین 15 تا 64 سال و 9/5 درصد نیز بیشتر از 65 سال سن دارند .

نرخ زاد و ولد در اندونزی 84/18 در هزار ، نرخ مرگ و میر 25/6 در هزار ،  نرخ مهاجرت ( 24/1 - ) در هزار  و متوسط نرخ رشد جمعیت 136/1 درصد است . حداقل 53 درصد از جمعیت این کشور در مناطق شهری زندگی می کنند و مهاجرت مردم از روستاها به شهرها در حال افزایش است .

کمبود امکانات بهداشتی و درمانی به ویژه در مناطق روستایی باعث بالارفتن نرخ مرگ و میر نوزادان در این کشور شده است بطوری که هم اکنون از هر 1000 نوزاد اندونزیایی 30 نفر هرگز شانس رسیدن به سن 4 سالگی را ندارند . همچنین امید به زندگی در میان مردم این کشور نسبت به سایر همسایگان آسیایی آن پایین و در بین مردان حدود 26/68 سال و در بین زنان 38/73 سال است . آمارها نشان می دهد  که در سالهای اخیر شیوع برخی بیماری های واگیر نظیر ایدز ، هپاتیت ، آنفولانزای مرغی و خوکی موجب مرگ برخی از مردم اندونزی شده است . مردم اندونزی از نژادهایی نظیر جاوه ای ، مادوری و سوندانی هستند که 90 درصد از آنها مسلمانند و مابقی جمعیت این کشور به ادیان مسیحیت( کاتولیک رومی )  ، هندو  و  بودایی اعتقاد دارند . زبان رسمی اندونزی باهاسا است ولی  غیر از آن 25 زبان محلی  به همراه زبانهایی نظیر انگلیسی و هلندی  در این کشور رواج دارد .

حدود 92 درصد از افراد بالای 15 سال در اندونزی توانایی خواندن و نوشتن دارند . این کشور دارای 40 دانشگاه دولتی و 31 دانشگاه خصوصی است . از سوی دیگر آموزش دوره ابتدایی در این کشور اجباری است .

 * تقسیمات کشوری و ویژگی های سیاسی

شهر جاکارتا به عنوان پایتخت اندونزی یکی از پرجمعیت ترین شهرهای آسیاست .از سوی دیگر جزیره جاوه و همسایه کوچکترش مادورا که مهمترین جزایر اندونزی به شمار می روند جمعیت متراکم تری نسبت به سایر مناطق اندونزی دارند .  " سورا بایا  Surabaya " ، "  مدان Medan  "  ، " باندونگ  Bandong  "  ، "  سمارانگ  Semarang  " و  " پالم بانگ Palembang " از دیگر شهرهای پرجمعیت اندونزی هستند . از 27 استان اندونزی  ، دو استان " آچه باندا آپه Ache Banda Ape " و  " یوگیاکارتا   Yogiakareta" خودمختارند .

اندونزی پس از سالها استعمار توسط هلند ،  همزمان با جنگ جهانی دوم به اشغال ژاپنی ها در آمد ولی در سال 1945 ملی خواهان این کشور به رهبری دکتر احمد سوکارنوَAhmad  Sukarno  اعلام استقلال کردند و پس از چهار سال مبارزه موفق شدند موافقت نامه استقلال جمهوری اندونزی را تصویب کنند .

هم اینک  " سوسیلو بامبانگ یودهویونو  Susilo  Bambang  Yudhoyono " رئیس جمهور اندونزی است و هیات دولت این کشور توسط وی اداره می شود . در این کشور رئیس جمهور با رای مستقیم مردم برای دوره پنج ساله انتخاب می شود و جدیدترین انتخابات اندونزی در ژوئیه 2009 برگزار شد . هر فرد حداکثر برای 2 دوره پنج ساله می تواند به ریاست جمهوری اندونزی انتخاب شود . کابینه هیات وزیران اندونزی مرکب از 24 وزیر اصلی و 8 معاون رئیس جمهور است که تمامی آنها توسط شخص رئیس جمهور منصوب می شوند .

مجلس شورای خلق اندونزی عالی ترین مقام قانون گذاری در این کشور است که 550عضو دارد . تدوین و اصلاح قانون اساسی و همچنین تایید رئیس جمهور از وظایف اصلی این مجلی به حساب می آید . 450نفر از نمایندگان مجلس شورای خلق  برای دوره های پنج ساله توسط مردم ایالات مختلف انتخاب می شوند و مابقی توسط دولت به مجلس راه می یابند . همچنین مجلس نمایندگان شورای منطقه ای که  128 نفر از نمایندگان احزاب برای دوره های پنج ساله در آن عضویت دارند وظیفه نظارت بر مصوبات قوه مجریه را به عهده دارد .

حزب دموکرات  یا نگاره  ؛ حزب گلکار ؛ جنبش بزرگ اندونزی  ؛ حزب مبارز ؛ حزب بیداری ملی ؛  حزب ملی گرا ؛ حزب وجدان خلق ؛ حزب عدالت و جبهه متحد توسعه مهمترین تشکل های ساسی اندونزی را شامل می شوند . علاوه بر این گروههایی نظیر ائتلاف زنان اندونزیایی ؛ مدافعان اسلامی ،  جبهه اتحاد ملی برای آزادی مذهب و ایمان ؛ و طرفداران دیده بان روغن نخل به عنوان گروههای فشار سیاسی در این کشور فعالیت دارند .

اندونزی علاوه بر سازمان ملل متحد در بانک توسعه آسیا ، سازمان جهانی خواروبار و کشاورزی ، گروههای 15 و 20 و 77 ، آزانس بین المللی انرژی اتمی ، سازمان بین المللی هواپیمایی ، اتاق بازرگانی بین المللی ، جامعه بین المللی توسعه ، بانک توسعه اسلامی ، صندوق بین المللی توسعه کشاورزی ، صندوق بین المللی پول ، صلیب سرخ جهانی ، سازمان بین المللی کار ، سازمان بین المللی دریانوردی ، بانک بین المللی ترمیم و توسعه ، سازمان کنفرانس اسلامی ، سازمان بین المللی مهاجرت ، اتحادیه اقتصادی آسیا و اقیانوسیه ، فدراسیون جهانی حمایت از حیوانات ، انجمن ملل جنوب شرق آسیا، بانک بین المللی اسکان ، سازمان بین المللی موبایل ماهواره ای ، سازمان بین المللی ارتباطات ماهواره ای ، اتحادیه بین المللی ارتباطات ، اتحادیه بین المجالس ، سازمان بین المللی نقشه برداری دریایی ، موسسه بین المللی مدیران خبره ، جنبش عدم تعهد ، کمیته بین المللی المپیک ، سازمان منع تکثیر سلاحهای شیمیایی ، سازمان کشورهای صادرکننده نفت ، کمیسیون توسعه و تجارت سازمان ملل متحد ، سازمان توسعه صنعتی ملل متحد ، سازمان توسعه فرهنگی ملل متحد ، گروه بازرسان سازمان ملل متحد در مناطق جنگی دنیا ، کنفدراسیون اتحادیه های تجارت جهانی ، آژانس ضمانت سرمایه گذاری های چندجانبه ، بنیاد جهانی اراضی صنعتی ،سازمان بین المللی هواشناسی ، سازمان بین المللی گردشگری ، کنفدراسیون جهانی اتحادیه های کارگری و سازمان جهانی تجارت عضویت دارد .

*  ویژگی های اقتصادی

اندونزی در بین ممالک درحال توسعه ، یکی از کشورهای موفق در زمینه پیشرفت اقتصادی قلمداد می شود چرا که در سالهای اخیر  با وجود رکود اقتصاد جهانی تحت برنامه ریزی های صحیح مرتبا تولید ناخالص داخلی خود را با رشدی معقولانه افزایش داده و بسیاری از دیون خارجی خود را تسویه کرده است . دولت اندونزی اصلاحات گسترده ای را بخش قوانین مالیاتی و مقررات پولی و بانکی خود آغاز کرده است که نظارت بر روند گردش پول در این کشور را تسهیل می کند . از طرف دیگر تسهیلات جدید قانونی برای جذب سرمایه های خارجی به رونق سرمایه گذاری در این کشور منجر شده است . با این حال هنوز هم بخش زیادی از جمعیت این کشور زیر خط فقر زندگی می کنند و فاصله دهک های درآمدی در جامعه بالاست . شروع بحران اقتصاد جهانی در ماههای اخیر موجب افزایش ریسک دارایی های درحال ظهور در اندونزی و کاهش رشد شاخص معاملات سهام در بورس این کشور شده است . به موازات این مشکل ، تقاضای جهانی برای خرید کالاهای تولید اندونزی کاهش یافته و از میزان صادرات آن ها کاسته است .

ارزش تولید ناخالص داخلی اندونزی در پایان سال 2008 با 6 درصد رشد نسبت به رقم مشابه سال قبل از آن به 835 میلیارد دلار رسید . درآمد سرانه ملی اندونزی 3900 دلار در سال است واین مساله رتبه  فقر و توسعه نیافتگی اندونزی را در مقایسه با همسایگان شمالی خود بیشتر می کند . بخش کشاورزی 4/14 درصد ، بخش صنعت 1/48 درصد و بخش خدمات 5/37 درصد از تولید ناخالص داخلی اندونزی را شامل می شود . رشد اقتصادی اندونزی نیز تحت تاثیر بحران اقتصاد جهانی  از پنج درصد در سال 2007 به 8/3درصد درسال گذشته کاهش یافت ولی تحت مدیریت های منظم در شش ماهه نخست 2009 مجددا نرخ رشد اقتصاد اندونزی صعودی شد و به 1/4 درصد رسید .

اندونزی 112 میلیون نفر نیروی کار دارد که 42 درصد از آنها در بخش کشاورزی شاغلند ، البته فعالیت آنها در مقیاس تولید انبوه نیست و نوع کشاورزی آنها ابتدایی است . 18 درصد دیگر از نیروی کار اندونزی در بخش صنعت شاغل است که عموما در بخش تولید صنایع دستی و محصولات فرهنگی فعالیت دارند . از سوی دیگر 40 درصد از نیروی کار اندونزی  در بخش خدمات اشتغال دارند .  نرخ بیکاری در این کشوردر ابتدای سال جاری میلادی نسبت به سال 2007 کاهش یافت و به 4/8 درصد رسید.

دولت اندونزی تصمیم دارد به منظور مقابله با آثار منفی بحران اقتصاد جهانی طی 2 سال آینده بالغ بر 10 میلیارد دلار به اقتصاد خود تزریق کند .

دولت اندونزی در تداوم اصلاحات اقتصادی خود موفق شده است تا نرخ تورم این کشور را از 13 درصد در سال 2007 به 5/9 درصد در انتهای سال 2008 کاهش دهد . حجم سرمایه گذاری خارجی در اندونزی با اعمال قوانین جدید در این کشور در حال افزایش است و اینک به حدود 15 میلیارد دلار رسیده است . اندونزی  بالغ بر 52 میلیارد دلار ذخیره ارزی و طلا و همچنین حدود 140 میلیارد دلار بدهی خارجی دارد .

این کشور دارای منابع غنی از نفت ، قلع ، گاز طبیعی ، نیکل ، درختان الواری ، بوکسیت ، مس ، خاک حاصلخیز ، زغال سنگ ، طلا ، نقره  و منگنز است . ظرفیت تولید نفت خام اندونزی به دلیل کاهش برداشت از میادین قدیمی در پایان سال 2008 به 977 هزار بشکه در روز رسید  و این کشور تصمیم دارد امسال هم رقمی معادل 960 هزار بشکه در روز نفت خام و میعانات گازی تولید کند ، هرچند که متوسط کل تولید نفت خام و میعانات گازی این کشور در فاصله زمانی ژانویه  تا جولای 2009 به 951 هزار و 626 بشکه در روز رسید . اندونزی همچنین در نظر دارد تا سال 2017 سه پالایشگاه  نفتی جدید  با ظرفیت پالایشی 650 هزار بشکه در روز در این کشور احداث کند .

حجم صادرات نفت خام اندونزی به عنوان یکی از اعضای سازمان کشورهای صادرکننده نفت ( اوپک ) به 85 هزار بشکه در روز می رسد . این درحالیست که اندونزی برای تامین سوخت نیروگاهها و صنایع داخلی خود روزانه 672 هزار بشکه نفت خام از سایر اعضای اوپک خریداری می کند . برآورد می شود ارزش ذخایر نفت اندونزی به 8/3 میلیارد بشکه بالغ شود . این کشور علاوه بر نفت دارای 66/2 تریلیون متر مکعب ذخایر گاز طبیعی است و روزانه 33 میلیون مترمکعب گاز به همسایگان خود صادر می کند .

ظرفیت تولید انرژی الکتریکی اندونزی به 4/142 میلیارد کیلو وات ساعت می رسد که عموما از طریق نیروگاههای گازی  و برقابی تامین می شود . این کشور اخیرا برنامه جامعی برای تامین انرژی الکتریکی از منابع بادی ، زمین گرمایی و اتمی تدوین کرده است .

در بخش کشاورزی اندونزی تولید کننده انواع میوه های استوایی نظیر کاساوا ، نارگیل ، موز ، آناناس و محصولاتی نظیر برنج ، کاکائو ، قهوه ، چای، توتون ، تنباکو ، ادویه و محصولات جالیزی است . اندونزی  به عنوان دومین تولید کننده روغن نخل و کائوچو در دنیا همچنان دارای کشاورزی سنتی مبتنی بر تقسیم اراضی به قطعات کوچک و کاربرد وسایل ابتدایی است .

در بخش صنعتی نیز اندونزی تولید کننده نفت خام و فرآورده های پتروشیمی ، پوشاک و منسوجات ، کانی های معدنی ، اسانس های گیاهی ، سیمان ، مواد اولیه شیمیایی ، صنایع دستی ، لاستیک ، کودشیمیایی ، کاشی ، کاغذ و چوب است . صنایع مونتاژ قطعات کامپیوتر و تجهیزات الکترونیکی در سالهای اخیر به شدت در اندونزی توسعه یافته و این کشور را در رده یکی از بزرگترین صادرکنندگان تجهیزات الکترونیکی و لوازم خانگی کوچک قرار داده است .

اندونزی در بخش صنعت گردشگری نیز دارای توانمندیهای زیادی است . جاذبه های بکر طبیعی و امکانات پیشرفته اقامتی و سیاحتی در این کشور به رونق گردشگری در اندونزی و کسب درآمدهای سرشار ارزی از آن کمک کرده است .

اندونزی در سال 2008 به عنوان سی و سومین کشور صادراتی جهان بالغ بر 139 میلیارد و 300 میلیون دلار کالا صادر کرد که عموما شامل نفت خام و گاز طبیعی ،اتیلن ، قیر ، گل گوگرد ، پلی اتیلن ، موم پارافین ، کربن ، ضایعات تراشکاری ،  تجهیزات الکترونیکی ، مصنوعات چوبی ، منسوجات  ، کاغذ ، روغن نخل ، الوارهای چوبی ، راکتورهای هسته ای ، مس و محصولات جتنبی، چربی های حیوانی ، کائوچو و برنج بود . ژاپن ، آمریکا ، سنگاپور ، چین ، کره جنوبی ، هند  و مالزی به ترتیب بزرگترین خریداران کالا از اندونزی محسوب می شوند .

این کشور در همان سال به عنوان سی و دومین وارد کننده جهان بیش از 116 میلیارد دلار کالار وارد کرد که شامل ماشین آلات و تجهیزات صنعتی ، نفت و گاز ، آهن و فولاد ، پلاستیک ، غلات ، بویلرهای صنعتی ، خودرو و لوازم یدکی ، مواد اولیه شیمیایی ، سوخت و فرآورده های غذایی بود . سنگاپور ، چین ، ژاپن ، مالزی، آمریکا ، کره جنوبی ، تایلند، عربستان سعودی و استرالیا به ترتیب بزرگترین بازارهای وارداتی اندونزی را تشکیل می دهند .

اندونزی دارای 25 فرودگاه بزرگ ، 8 هزار و 500 کیلومتر خط آهن ، 391 هزار کیلومتر جاده ، 21 هزار و 500 کیلومتر راه آبی و حدود 12 هزار کیلومتر لوه های انتقال نفت و گاز است .

واحد پول اندونزی روپیه است و هر دلار آمریکا حدوداٌ با 9830 روپیه اندونزی برابری می کند ( نرخ برابری 16 سپتامبر 2009 )

*  مناسبات اقتصادی ایران با اندونزی

روابط اقتصادی ایران و اندونزی در سالهای پس از پیروزی انقلاب همواره روندی صعودی داشته است . کمیسیون همکاری های مشترک دوکشور به ریاست وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات  تاکنون 10 مرتبه برگزار شده که تازه ترین اجلاس آن خرداد 1387 در جاکارتا برپا شد .

مهمترین اسناد امضا شده میان دوکشور عبارتند از: یادداشت تفاهم همکاری اقتصادی اجلاس کمیسیونهای مشترک ، موافقتنامه جدید بازرگانی و بیانیه مشترک ایران و اندونزی ،یادداشت تفاهم همکاری منطقه آزاد کیش ، یادداشت تفاهم همکاریهای نمایشگاهی، موافقتنامه چارچوب مشارکت جامع اقتصادی و تجاری ( تعرفه ترجیحی) ، موافقتنامه اجتناب از اخذ مالیات مضاعف،یادداشت تفاهم صندوق ضمانت صادرات ایران و صندوق بیمه صادراتی اندونزی،موافقتنامه جهانگردی،موافقتنامه تشویق وحمایت متقابل از سرمایه گذاری خارجی ، یادداشت تفاهم شیلات  و یادداشت تفاهم مبارزه با مواد مخدر و داروهای روان گردان .

مقامات سیاسی و اقتصادی ایران و اندونزی تا کنون بارها به کشورهای یکدیگر سفر کرده اند که در راس آنها می توان به سفر رئیس جمهور اندونزی به تهران در سال 1382 و سفر رئیس جمهور ایران به جاکارتا درسال 1385 اشاره کرد .

ایران و اندونزی مصمم هستند تا راههای افزایش همکاری میان صنایع کوچک و متوسط و همچنین تشکیل شورای مشترک بازرگانی توسط اتاقهای بازرگانی یگدیگر را پیگیری کنند .

جمهوری اسلامی ایران سال گذشته 258 میلیون دلار کالا شامل اتیلن ، پارااکسیلن ، موم های نفتی ، گل گوگرد ، قیر ، اسید استیک، موم پارافین ، متانول، سرب تصفیه شده ،  قراضه ضایعات مس ، بنزن ، پلی اتیلن و دوده کربن به اندونزی صادر کرد . ارزش واردات ایران از این کشور در سال 1387 به 160 میلیون دلار رسید که عموما شامل کاغذ ، مقوا ، لامپ تصویر تلویزیون ، محصولات فولادی ، الیاف مصنوعی ، کائوچو ، صفحات کریستال مایع ، لوله حفاری ، روغن نخل ، دو اتیل هگزانول ، مخازن چدنی و الیاف سلولزی بود .

عدم آشنایی تجار و بازرگانان دو کشور با بازارهای یکدیگر، ضعف در بسته بندی محصولات صادراتی به ویژه میوه و خشکبار،فقدان سیستم اطلاع رسانی و کارآمد در بازار جهانی کالاها و خدمات جهت آگاهی سریع و به موقع تجار و صادرکنندگان،بالابودن هزینه حمل و نقل برای صدور کالا، نبود تبلیغات کافی از سوی دو کشور برای کالاهای صادراتی خود در کنار بعد مسافت و ساختار اقتصادی مشابه و کیفیت نامطلوب کالاهای تولیدی از مهمترین موانع توسعه روابط اقتصادی ایران و اندونزی قلمداد می شوند .

از سوی دیگر نهایی کردن موافقتنامه تجارت ترجیحی فیمابین دو کشور ، یافتن راهکارهایی برای همکاری صنایع کوچک و متوسط ،

تشکیل شورای مشترک تجاری ایران اندونزی که مورد توافق اتاقهای بازرگانی و صنایع دو کشور قرار گرفته است و همکاری جهت تبادل اطلاعات فنی و ‌مهندسی در زمینه LNG و پروژه های مرتبط می تواند به بهبود مناسبات اقتصادی ایران و اندونزی کمک کند .

 

دو کشور همچنین می توانند از طریق انجام به موقع تعهدات توسط صادرکنندگان در خصوص تحویل به موقع کالا ،  انعقاد قراردادهای بلند مدت میان صادرکنندگان ایرانی و واردکنندگان اندونزیایی ، برگزاری نمایشگاههای تخصصی بازرگانی در قلمرو دو کشور و مشارکت درنمایشگاههای بین المللی بازرگانی و تخصصی یکدیگر به شناخت بازرگانان از بازارهای یکدیگر یاری رسانند . در عین حال تبادل هیأتهای تجاری و برگزاری همایشهای بازرگانی و اقتصادی در قلمرو دو کشور جهت شناساندن قابلیتها و توانمندیهای فیمابین ،  همکاری فیمابین صندوق ضمانت صادرات ایران و سازمان ذیربط اندونزیایی و اعطای اعتبار به خریداران ، بالا بردن کیفیت کالاهای صادره و رقابتی تر کردن قیمت محصولات صادراتی و دست آخر برقراری خط هوایی ایران و اندونزی به توسعه مناسبات تجاری فی مابین کمک کنند .

نوشته : کامران نرجه  Kamran  Narjeh