تجارت پارسی در اردو بازار ( گزارش سفر به پاکستان ) قسمت ششم

منابع عظیم آب پاکستان از یکسوی پشتیبان بخش کشاورزی و از سوی دیگر تهدید بزرگی برای این بخش محسوب می‌شوند. چرا که کمبود سیستم‌های مدیریت توزیع مناسب آب و کانال‌های مناسب در بخش کشاورزی پاکستان همواره ضایعات بزرگی را برای بخش کشاورزی این خطه به همراه داشته است.
سیل ویرانگر سال 2010 که بیش از 60 درصد از اراضی و محصولات کشاورزی ایالات سند، پنجاب و کشمیر را از بین برد، مرهون نبود همین سیستم مدیریت توزیع آب در پاکستان است. البته در منطقه سوکور (‏Sukkur‏) بزرگ‌ترین شبکه آبرسانى پاکستان قرار دارد که دارای سدى به طول 1600 متر بر رود سند است.80 هزار کیلومتر کانال آبى که از منطقه «سوکور» منشعب می‌شود، بزرگترین شبکه آبرسانى در جنوب آسیا را تشکیل مى‌دهد.‏
‏ برای درک بهتر اهمیت میزان آب در رود سند کافیست بدانیم که حجم آب این رود و رودهاى فرعى آن دو برابر حجم آب رود «نیل» در کشور مصر و 10 برابر حجم رود «کلورادو» در کشور آمریکا است. درقاره اروپا تنها رود «دانوب» و در آمریکا تنها رود «مى‌سى‌سى‌پى» از رود سند درپاکستان بزرگ‌تر هستند.
طول خطوط ساحلی پاکستان به 1046 کیلومتر می‌رسد و حداقل 25هزارو220 کیلومتر مربع از خاک این سرزمین در آب قراردارد. همچنین حداقل 30درصد از خاک پاکستان را مناطق قابل کشاورزی 7درصد مراتع طبیعی، 5 درصد مناطق جنگلی و مابقی این سرزمین مابقی این سرزمین را مناطق کوهستانی تشکیل می‌دهد.
پاکستان، مرکز اجتماع 3 سلسله جبال بزرگ (هیمالیا، قراقوم و هندوکش) است. ارتفاع بلندترین نقطه پاکستان در قله معروف «‏K2‎‏» به 8611 متر می‌رسد. قله ‏K2‎‏ به لحاظ ارتفاع دومین قله بلند دنیا محسوب می‌شود.
این کشور از سمت غرب به طول 909 کیلومتر با جمهوری اسلامی ایران، از سمت شمال به طول 2 هزارو 430 کیلومتر با افغانستان، از سمت شمال شرق به طول 523 کیلومتر با جمهوری خلق چین و از سمت شرق به طول 2هزار و912کیلومتر با هند مرزمشترک دارد.
پاکستان از پنج ایالت، یک منطقه خودمختار قبایلی، یک منطقه فدرال پایتخت (اسلام آباد) و دو منطقه مربوط به جامو و کشمیر تشکیل شده‌است. ایالت «بلوچستان» به مرکزیت «کویته» هم مرز با کشور ماست و ایالت «خیبر پختونخوا» به مرکزیت «پیشاور» در شمال پاکستان قرار دارد. ایالت «پنجاب» هم به مرکزیت «لاهور» و ایالت «سند» به مرکزیت بندر «کراچی» در جنوب پاکستان واقع هستند. همچنین منطقه فدرال پایتخت (ناحیه پایتختی اسلام‌آباد) در مرکز این کشور قرار گرفته و منطقه خودمختار قبایلی به مرکزیت «میران شاه» در شمال پاکستان مستقر است.
ناحیه‌ی کشمیر در بخش شرقی مورد ادعای هندوستان و پاکستان است. هر دو کشور هند و پاکستان به طور جداگانه بخش‌هایی از این منطقه را اداره می‌کنند و این مناطق توسط خط کنترل از هم جدا شده‌اند. ایالت هندی جامو و کشمیر حدود 101 هزار کیلومتر مربع وسعت دارد و برآوردها حکایت از آن دارد که هم اکنون حدود 15 میلیون نفر در آن ساکن هستند. پایتخت تابستانی آن ایالت کشمیر «سرینگر» مرکز تاریخی منطقه و پایتخت زمستانی آن «جامو» است. منطقه تحت کنترل پاکستان از کشمیر آزاد به پایتختی «مظفرآباد» با مساحت 5619 کیلومتر مربع و ایالت «گلگت بلتستان» با مساحت 72هزارو494 کیلومتر مربع تشکیل می‌شود. بخش‌هایی از این ایالت نیز که عموما خالی از سکنه و تحت حاکمیت جمهوری خلق چین است، حدود 42 هزار و 685 کیلومتر مربع مساحت دارد.‏
نوشته : کامران نرجه

این پاورقی در صفحه 17 روزنامه اطلاعات پنجشنبه 13 مهر 1391 درج شده است

/ 0 نظر / 23 بازدید